Psychosevrienden

Blog Hilde Moreel

Ik ben Hilde, geboren in 1967.

Ik maakte een zeer traumatische kindertijd van verwaarlozing en mishandeling door en ben in psychiatrische begeleiding sinds 1989.

In 1994 kreeg ik de diagnose  “Dissociatieve Identiteitsstoornis (Dis)”.

Na een ganse loopbaan doorheen de psychiatrie ben ik door het ingrijpende overlijden van twee van mijn beste vrienden geïntegreerd van Dis en kreeg ik een zware reactionele paranoïde psychose met een gedwongen opname. Nu gaat het goed met mij!

 

Ik kwam reeds vroeg in contact met kunst, zo volgde ik op 15 jarige leeftijd de opleiding florist (bloemschikken).

Altijd ben ik creatief geweest maar op een bepaald moment was ik volledig geblokkeerd.

Later in therapie ben ik gaan werken vanuit mijn buikgevoel, dit eerst onder de vorm van collages

 

Je schakelt je hoofd uit en gaat naar wat er leeft in je buik. Je mag er niet bij nadenken, dan geraak je bij je voelen.

Als je in een tijdschrift bladert mag je dus niet op zoek zijn naar bepaalde beelden of woorden maar vanuit je gevoel bladeren en voelen, scheuren en plakken.

 

Dit evolueerde naar schilderen vanuit een buikgevoel, ook hier mag je dus ook absoluut niet nadenken.

Niet naar een beeld of werkelijkheid werken, niet denken terwijl je schildert. Puur op gevoel.

Kleur kiezen op gevoel, je borstel naar een punt op je doek brengen, je gevoel laten overnemen en daar ga je dan.

Het kan en mag dus ook geen betekenis hebben als je vanuit je buik werkt.

 

Met deze manier van werken kan je blokkades doorbreken en het is een manier die kan toegepast worden bij mensen die niet meer bij hun gevoel raken.

 

Zelf geef ik daar workshops over in hogescholen en geef er les over aan de Herstelacademie.

Ik werk sinds 2009 als ervaringsdeskundige in de GGZ, er was toen helemaal geen sprake van ervaringswerk in de GGZ.

Ik breng sindsdien mijn herstelverhaal voor meerdere hogescholen (ergo, verpleegkunde, creatieve therapeuten, toegepaste psychologie,…), organisatie, medewerkers  psychiatrische centra. Ook sprak ik eens op de hersteldagen van de GGZ.

Je kunt je de vraag stellen waarom ik dit doe, want dit is voor mij heel intens en vraagt veel van mij.

Ik doe dit omdat ik iets moet doen met wat het leven met mij deed, het mag niet voor niets geweest zijn. Het is het enige dat ik er kan mee doen, proberen om mensen iets mee te geven waar jullie verder mee kunnen. Zo wordt het toch nog zinvol.

 

Overal duid ik hoe belangrijk creativiteit is en hoe het mij geholpen heeft tijdens mijn herstel.

Ook ben ik co-moderator van de groep Levensverhaal, lid van de stuurgroep Netwerk GGZ regio Noord-West-Vlaanderen waar ik ook nauw mee samenwerk en lid van de stuurgroep Herstelacademie.

Ik stel ook vaak tentoon, dit deed ik reeds voor Lundbeck in Ukkel, het Sig, in het Guislain. Ik deed jaren mee met Buren bij Kunstenaars waar ik ook nog in de werkgroep zit van mijn gemeente.

Wat ik ook allemaal bereikt heb en nog zal bereiken komt oorspronkelijk voort door mijn creativiteit en door bijna gewoon alles te doen vanuit mijn buikgevoel.

Creativiteit is uiteindelijk wat me hielp om te komen waar ik nu ben en iets die me nog steeds helpt.

Ik zou niet zonder creativiteit kunnen!!!

 

Hilde Moreel